روز جمعه قرار بود بی پولی رو ببینم که نرسید و اون روز فیلمی ندیدم.

روز شنبه هم ظاهرش بی فیلم بود ولی فیلم پستچی را در برنامه می بینم و بیست دقیقه مانده به فیلم به سینما می رسم و با وجود صف طولانی، مسئولان سینما به همه حال می دن و و تقریبا همه تونستن فیلم رو ببینن.

روز نهم شنبه 19 بهمن

پستچی سه بار در نمی زند

ساعت 5و نیم در بالکن سینما سپیده بعد از کمی صحبت با بغل دستی ام.

حسن فتحی را با سریال های معروف و دوست داشتنی اش می شناسیم و در سال های قبل با تئاتر و در پرونده سینمایی اش فقط یک فیلم طنز(ازدواج به سبک ایرانی) دیده می شود اما شنیده می شود سینمایی این دفعه اش دیدنی است.

این بار هم فتحی به سراغ تاریخ رفته است و با هم پیوند دادن سه بازه تاریخی پهلوی اول، پهلوی دوم و زمان حال و استفاده از ژانر وحشت و دلهره، قصه ای را روایت می کند.

فیلم شروع خیره کننده ای دارد و ریتم خوب فیلم ما را به همراه باقی حوادث می کشاند اما اصرار بیش از حد فتحی به استفاده از دیالوگ و بازی تئاتری خسته کننده است و تقریبا هر گره فیلم با دیالوگ حل می شود و ما به ازایی منطقی در فیلم نمی بینیم.

فیلم فتحی به دنبال این است که بگوید اتفاقاتی که برای یک شخص در زندگی می افتد کاملا در آینده اش موثر است هر چند می تواند اراده کند و آن را تغییر دهد و  فرصت اصلاح داد اما این حرف به زبان سینما خوب بیان نشده است و در نهایت با دیالوگ های آخر فیلم که به دنبال پایان آرام است کار خراب می شود و فیلم اثری متوسط می شود.

راستش پستچی فیلم مهمی است و می تواند جریان ساز شود.

بازی های فیلم چیز تازه ای ندارد.

                                                                                                            هادی