از اون اتفاقایی که توو فیلما میفته بالاخره برا منم افتاد، نیم ساعت قبل از شروع فیلمی که میگن بهترین فیلم جشنوارس میرسی جلوی سینما و می بینی یه صف طولانی هست و یه جورایی عمرا، اما یه دفعه کسی که توو صف جلوت وایساده میگه بلیط فیلم رو می خوای و یه بلیط بهت میده به همون قیمت روش و میری فیلم رو می بینی و حالش رو می بری.

پنجشنبه روز هفتم جشنواره 17 بهمن

عیار 14

ساعت 2 در سالن اصلی سینما آزادی در حالی که نور مخفی های سالن مخفی نیست و ساان را روشن کرده است.

نفس عمیق از آن فیلم های عزیزی است که بعد از 7-8 سال فیلم نساختن کارگردانش خیلی دوست داری ببینی فیلم بعدی اش چه حرف و هنری دارد.

حرف اصلی عیار 14 تغییر است، مضمونی که تا حدودی در ادامه نفس عمیق است، البته این تغییر همراه با ترس و تردید است.

عیار 14 از همان فیلم ها است که تا مدت ها باید تحلیل و تفسیر شود که چگونه پرویز شهبازی به این زیبایی در ژانر وسترن و روایت فصه، توانسته حرف مهم داشته باشد و لذت وافر را نصیب تماشاگرش کند.

وای خدای من ...  مردی که در ادامه فیلم می فهمیم بیشتر شهوت دارد به اجبار می خواهد تغییر کند تغییری که فقط از ترس جان است و البته از ابتدا می دانیم او در انتها می میرد.

خیلی دوست دارم هر چه زودتر فیلم اکران شود و بارها این فیلم را ببینم و بنویسم و فکر کنم به این فیلم تمام ایرانی.

 بی شک عیار 14 بهترین فیلم جشنواره تا به حال است و دمغی چند روز اول را حسابی از ما گرفت، در جالی که محمدرضا فروتن خوب بازی می کند و کامبیز دیرباز فوق العاده..

هورا یک فیلم به گنجینه فیلم های خوب ایرانی اضافه شد هورا شهبازی هورا      

                                                                                                          هادی