سلام

فکر کنم توو این یکسال بعد از جشنواره 26 فجر فقط 1 مطلب داشتم ولی به رسم هر سال سعی می کنم حتما باز هم گزارشی از فیلم هایی که دیدم رو بدم که بالاخره تولد اینجا با جشنواره بوده، تاریخی که به سال تحویل سینمای ایران معروف است.

شنبه 12 یهمن ساعت 3 خیلی ریلکس میرم سینما فرهنگ و در حالیکه یه برنامه می گیرم و بالای سر در سینما نوشته 12 تا 22 بهمن توو برنامه می بینم جشنواره از 11 بهمن یعنی جمعه شروع شده است!

پس تقویممان را عوض می کنیم و از روز دوم جشنواره شروع می کنیم.

روز دوم 12 بهمن 87

وقتی همه خوابیم

توو برنامه فیلم ساعت 6 شروع میشد ولی فیلم با تاخیر 1 ساعته ساعت 7 شروع شد.

شنیده ها می گفت که استاد بیضایی بعد از قطعی شدن کنسلی ساخت لبه پرتگاه اش، فیلمنامه ای در مورد اتفاقات آن فیلم ساخته است، ظاهرا با گلزار که بازیگر و سرمایه گذار فیلم بوده مشکلاتی پیش آمده است.

وقتی همه خوابیم همانطور که همه انتظار داشتند فیلم خوبی در آمده هر چند یک فیلم عالی نیست و حتی با نوع دیگری نگاه می توان ضعیف فرضش کرد، فیلمی که درباره اتفاقات پشت سینماست و مناسباتی که دارند سینمای فکور و هنری ما را نابود می کند را به نقد می کشد و نشان می دهد که واقعا همه خوابیم، فیلم در سرتاسر از یک نا امیدی و نگرانی برای سینما می گوید، نشان می دهد که چگونه فیلم هایی که قرار است خوب باشتد و مهم، به فیلم هایی نازل و در پیت تنزل می کنند. انگار استاد بیضایی از مصائب این 17 سال می گوید که حاصل ونتیجه اش نهایتا 3 فیلم است.(مسافران- سگ کشی- وقتی همه خوابیم) خیلی جالب و شیرین است که در عین نا امیدی و تلخی در انتها هنوز قهرمان فیلم امیدوار است، می خواهد ادامه دهد ولی در عین ناباوری می فهمیم که ظاهر او امیدوار است و از ابتدا قصد کشتن خود را داشته، سینمایی که آخر سر با شکوه می میرد.

 سوپر استار

آن دوست سالن ارشادی پارسال رو که به یاد دارید پیامک می دهد ساعت 10 ونیم وزارت ارشاد.

حضور آخرین فیلم تهمینه میلانی، کارگردان معروف به فمینیست، در بخش معناگرا از سوال برانگیزترین قسمت های این جشنواره است که البته اصل وجود خود این بخش وفیلم های آن هم سوال مهمتری است که چند سالی مطرح است، بخشی که فقط اسم پر معنایی دارد و هیچ.

شهاب حسینی که همیشه از بازی هایش لذت برده ام نقش سوپراستاری را بازی می کند که خودخواه و بداخلاق است و مدتی است به الکل و مواد مخدر رو آورده است و ناگهان با اتفاقی زندگی اش دچار تغییر و تحول می شود.

                                  .

ملودرام میلانی را می توان از فیلم های قابل قبول سینمای بدنه دانست که کاملا در مدیوم مسئولان سینمای کشور ساخته شده است و می شود با چند تا نور سفید و یک فرشته بازی در آخرش آن را معناگرا هم کرد.

همینکه میلانی یک قصه را بدون وصله پینه های اضافی و ایدئولوژی های زنانه خوب تعریف می کند، از بازیگرانش خوب بازی می گیرد باید سپاسگزار باشیم که البته فیلم خالی از اشکالی هم نیست.

                                                                                                         هادی